«Υπήρξε περίοδος που μου έλειπε η αρνητική κριτική, και μπορώ να σου πω ότι την αποζητούσα. Μου έλειπε ο διαξιφισμός, ότι δεν είχα εχθρό απέναντί μου...»
«Ύστερα από έναν αποτυχημένο εμπορικά πρώτο δίσκο ("Πάθαμε κάποια κρίση... ουσιαστικά εκατό άτομα τον άκουσαν...") ήρθε η κυκλοφορία στην πολυεθνική, το τεσσεράμισι του Ζήλου και η καθολική αποδοχή. "Υπήρξε περίοδος που μου έλειπε η αρνητική κριτική, και μπορώ να σου πω ότι την αποζητούσα. Μου έλειπε ο διαξιφισμός, ότι δεν είχα εχθρό απέναντί μου..." Το 2009 είδε τους Κόρε Ύδρο να μετρούν το τρίτο -όχι και τόσο δύσκολο, ως είθισται- άλμπουμ τους, στο οποίο άνετα εξορκίζουν γνώριμους δαίμονες ενός συγκροτήματος μετά την αναγνώριση, ήτοι στασιμότητα και αναμάσημα. Ο indie θόρυβος έχει υποχωρήσει δίχως σημάδια επιστροφής και ο Αλέξανδρος θα προκαλέσει με τις υπέροχες ενορχηστρώσεις στο "Τελευταίο (μας) καλοκαίρι" τους Χατζιδακι-tinderstik-ικούς να ενδώσουν σε ένα ήδη κλασικό single. Γύρω στους είκοσι φιλοξενούμενους μουσικούς διαβάζω στο εσώφυλλο, που επιστρατεύον παντός είδους πνευστά και έγχορδα για να δώσουν πνοή στις παρτιτούρες του Αλέξανδρου, ο οποίος μονοπωλεί τα πλήκτρα και όχι μόνο, ενώ ανέλπιστα έχει ενσωματωθεί στο γκρουπ ο ταλαντούχος 15χρονος Φοίβος Άνθης στα τύμπανα. Πώς να γίνει συναυλία αυτό το πράγμα; "Δέχτηκε ο Αλέξανδρος Μίαρης να παίξει μαζί μας κιθάρα, τώρα που θα έρθει από την Αγγλία, και ίσως δρομολογηθούν συναυλίες."»
Π.Ε. Δημητριάδης και Νίκος Βαρότσης παίζουν ζωντανά Κόρε. Ύδρο. στην ΕΡΑ Κέρκυρας!
(24.03.2026)
Στον απόηχο της απονομής του χρυσού δίσκου για τη Φτηνή Ποπ για την Ελίτ και της τοποθέτησης του χρυσού δίσκου του Π.Ε. Δημητριάδη στο ιστορικό κτίριο της ΕΡΤ Κέρκυρας, αλλά και των προσφάτων σκληρών αληθειών του Άρη Δημοκίδη, την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026, ο τραγουδιστής των Κόρε. Ύδρο. και ο κιθαρίστας του συγκροτήματος κατά την περίοδο 2005-2007, Νίκος Βαρότσης, 22,5 χρόνια μετά την πρώτη τους κοινή εμφάνιση στο Μαγικό Μείγμα, ήταν καλεσμένοι στην ιστορική εκπομπή του Σπύρου Χυτήρη στην ΕΡΑ Κέρκυρας, στην έναρξη της οποίας έπαιξαν ακουστικά το εναρκτήριο τραγούδι από Φτηνή Ποπ για την Ελίτ, «Οι Εραστές του Τίποτα», με ηχολήπτη τον Γιώργο Χαρτζάβαλο. Ήταν η πρώτη φορά που το τραγούδι ακούστηκε ζωντανά από μέλη της ιστορικής σύνθεσης του συγκροτήματος, από τον Νοέμβριο του 2007! Ακολούθησε συζήτηση, με τη συμμετοχή και του μουσικόφιλου-συλλέκτη και φανατικού ακροατή της εκπομπής από τις απαρχές της στις αρχές της δεκαετίας του '90, Γιάννη Βαλσάμη, κατά τη διάρκεια της οποίας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Σπύρου Χυτήρη, ο Δημητριάδης αποκάλυψε ότι δεν αποκλείει να υπάρξει και συνέχεια με τον Βαρότση σε... άλλο επίπεδο, ενώ για το κλείσιμο ο
«παράφρων» frontman απήγγειλε ποίημα του αγαπημένου του Λατίνου ποιητή, Γάιου Βαλέριου Κάτουλλου. Ολόκληρη η... αποκαλυπτική εκπομπή, με πλούσιο φωτογραφικό (και όχι μόνο) υλικό από τον πανταχού παρόντα Θανάση Δανίλη, έχει αναρτηθεί στο κανάλι της Ανούσιας Έντασης στο YouTube:
«Δίχως το πυκνό ηλεκτρικό επίστρωμα, εκθέτουν ευθέως τις πληγές τους - και να που ορθώνονται στιχουργικά ακέραιοι κι ας τους αλέθει ο έρως. Ένα κουβάρι αντιφάσεις που την άκρη του ποτέ δε θα ξεμοναχιάσεις και που, ακριβώς, σε σέρνει να ντυθείς αρτίστας κι όχι λ.χ. διαφημιστής.» *****
ΦΤΗΝΗ ΠΟΠ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΤ
του
Μάνου Μπούρα
«Κατά κάποιο τρόπο φέρνουν στο νου το Μάνο Χατζιδάκι. Είναι ρηξικέλευθοι και ανοιχτόμυαλοι όπως κι εκείνος, αλλά με απόλυτα προσωπικό και σύγχρονο όραμα.» ^^^^^
«Υπερβαίνοντας τα στενά όρια της Κέρκυρας, κερδίζουν με τη "Φτηνή ποπ για την ελίτ" πανελλαδική αναγνώριση. Ξεπερνώντας τον αυτοσαρκασμό που υποδηλώνεται στον τίτλο του τελευταίου δίσκου τους, χτίζουν υπέροχα μονοπάτια γύρω από ποπ μουσικούς κήπους. Με δυναμική εσωστρέφεια, με λυρισμό χωρίς στόμφο, με εφηβική συστολή, με αυτοπεποίθηση. Με έμφαση πάνω απ' όλα στη δύναμη της μελωδίας.
του Νίκου Παπατριανταφύλλου
Η "Φτηνή ποπ" είναι μια ολοκληρωμένη ιδέα, με εξαιρετική συνοχή από αρχή μέχρι τέλους. Είναι μια καλή αφορμή για να αναβιώσουν μνήμες σε όλους εμάς, που μεγαλώνοντας κολλήσαμε με τους Smiths, τους R.E.M., τους Mazzy Star, τους Radiohead και τόσους άλλους ήρωες των στιγμών μας. Και εκεί είναι το σημαντικότερο στοιχείο του εν λόγω δίσκου. Δεν μένει στο να θυμίσει ή να αναβιώσει στιγμές, αλλά δημιουργεί παράλληλα νέες. Ο Debussy είχε πει κάποτε ότι η μουσική είναι η τελειότερη μορφή τέχνης, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις.»
«Με αφορμή τη στιχουργική υδρογονοαποθείωση της ιδέας της rock μπάντας, όπως την ξέραμε πάντοτε, που θριαμβευτικά αποτέφρωσε τη θεωρία που ήθελε τους Κόρε. Ύδρο. ως αναβιωτές της ελληνόφωνης rock σκηνής, αναδράμουμε σε στίχους, στιχάκια και ύποπτες πρακτικές που μέσα σε λιγότερο από 30 και κάτι χρόνια κατέστησαν τον ελληνικό rock στίχο, μία τουλάχιστον υπόπτου αισθητικής εμμονή.»
"Ο σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας μέχρι στιγμής."
«Μόλις οι Κόρε. Ύδρο. έπαψαν να αποτελούν το υπόγειο μουσικό επίτευγμα της Κέρκυρας, ένα ευρύτερο ακροατήριο είχε το προνόμιο να υποστεί αισθητικό σοκ ανάλογο με αυτό που υπέστησαν οι πρώτοι αυτόπτες μάρτυρες των live των Τρύπες στη Σελήνη στα μέσα των 80s.»
Gagarin 205, Αθήνα, 15 Φλεβάρη 2007
του Ηλία Μαλασίδη
«Όταν οι Κόρε.Ύδρο. βγήκαν στη σκηνή είχα ξαφνικά μια πρωτόγνωρη αίσθηση σύμπνοιας με το κοινό, μια εντύπωση ότι όλοι εκεί ξέραμε ότι αυτό το live δεν θα έμοιαζε με άλλα. Και αν δεν έμοιαζε λέει!... Οι Κόρε.Ύδρο. μας εκτόξευσαν με μια εκρηκτική δοσολογία από στιβαρές συνθέσεις, κλωτσιές στο φθηνό σταριλίκι (το "Όχι πια έρωτες" δεν έπαιξε τελευταίο - ραδιοφωνικό χιτ γαρ...), ανελέητο rock (όχι μουσικά, εννοιολογικά μιλώντας) περφόρμανς και φυσικά τους στίχους τους που τσακίζουν κόκκαλα με την ευθύτητά τους και το βάθος τους.
Κάπου εκεί - επιτρέψτε μου τις κινηματογραφικές αναφορές - νομίζω ότι είδα τον γίγαντα του "Twin Peaks" να μου λέει "you-are-here" και όταν γύρισα νόμισα ότι ήμουν στη συναυλία των Sex Pistols στο "24-hour party people" και γενικά για να μην φανεί ούτε ότι παραμελώ τις επισκέψεις στον ψυχολόγο μου, ούτε ότι δουλεύω το αφεντικό και το αγαπητό αναγνωστικό μου κοινό, δεν μπορούσα να προσγειωθώ στην πασίγνωστη κατάσταση αποκαλούμενη και 'πραγματικότητα'. Όταν μετά τα εξόχως περιττά φανιλίκια των εμπρός παριστάμενων οι Κόρε.'Υδρο. αποχώρησαν για τα καλά, ευχήθηκα να με δικαιώσει το μέλλον για το ότι πίστευα ότι βρέθηκα σε μια ιστορική συναυλία.»
Στον απόηχο της 
«Με αφορμή τη στιχουργική υδρογονοαποθείωση της ιδέας της rock μπάντας, όπως την ξέραμε πάντοτε, που θριαμβευτικά αποτέφρωσε τη θεωρία που ήθελε τους Κόρε. Ύδρο. ως αναβιωτές της ελληνόφωνης rock σκηνής, αναδράμουμε σε στίχους, στιχάκια και ύποπτες πρακτικές που μέσα σε λιγότερο από 30 και κάτι χρόνια κατέστησαν τον ελληνικό rock στίχο, μία τουλάχιστον υπόπτου αισθητικής εμμονή.»
«Όταν οι Κόρε.Ύδρο. βγήκαν στη σκηνή είχα ξαφνικά μια πρωτόγνωρη αίσθηση σύμπνοιας με το κοινό, μια εντύπωση ότι όλοι εκεί ξέραμε ότι αυτό το live δεν θα έμοιαζε με άλλα. Και αν δεν έμοιαζε λέει!... Οι Κόρε.Ύδρο. μας εκτόξευσαν με μια εκρηκτική δοσολογία από στιβαρές συνθέσεις, κλωτσιές στο φθηνό σταριλίκι (το "Όχι πια έρωτες" δεν έπαιξε τελευταίο - ραδιοφωνικό χιτ γαρ...), ανελέητο rock (όχι μουσικά, εννοιολογικά μιλώντας) περφόρμανς και φυσικά τους στίχους τους που τσακίζουν κόκκαλα με την ευθύτητά τους και το βάθος τους.
